6 Şubat depreminin yok ettiği 11 şehrimizin yeniden imarının ülkeye maliyetinin yaklaşık 110 milyar dolar, ilave harcamalarla birlikte toplamda 150 milyar dolar olduğunu bizzat Erdoğan açıklamıştı. Geçtiğimiz ay gündemimize bomba gibi düşen fon dolandırıcılığının yatırımcılara maliyeti 18-20 milyar dolar, borsamızda oluşturduğu üç haftalık değer kaybı ise yaklaşık 105 milyar dolar. Borsa tam 6 yıl önceki seviyesinde. Nasıl!...
Yatırımcılardan organize suç yoluyla transfer edilen parayı 1000 damperli kamyona yükleyebilirsiniz. Yazıyla “bin”… 50 milyon insanın akşam yemeklerinde çorbayla doymaya çalıştığı, ekmek paparasıyla öğün atlatmaya çalıştığı bir dönemde “bin kamyon paranın doyuramadığı” bir açgözlülüğü de gördük. Gördü bu ekmeği yenir, suyu içilir şerefli millet. Depremde enkazlar üzerinde bile kürsü kurup siyasi çıkar aramak seviyesindeki aşağılıklıktan daha da hayasızca politik tüccarların elinde yaşandı bu ihanet. Evet ihanet hem de vatana ihanet.
İstanbul’u “finans merkezi” yapmak iddiasını çürütmesi bir yana şimdi Suharto Endonezyası ile aynı lige düşürme riski var bu doymazlığın sonuçlarının bizi. Zaten başarıyla yürütülemeyen enflasyonla mücadelenin yanında bir de piyasalara güven duygusunun aşılanması yükünü sırtlayacağız. Yıllarca yastık altındaki birikimlerini ekonomik sistemlere sokması istenen millet, bu kez seçtikleri yoluyla sokuldu. Hem de seçip en başa getirip her nimetle şereflendirdikleri tarafından. Sorumlular da ise tık yok. Sistemin içinde bulunanlardan biri de İstanbul’da intihar etti ya da öldürüldü. Belki de deliller karartılıyor, bilmiyoruz. Ama bilenler var. İsim benzerliği nedeniyle fon yolsuzluğunda adı geçen babasının iddia edilen kişi olmadığını T.C. kimlik numaraları ile açıklayabildi mesela mevcut Aile Bakanı hemencecik. Sonra oradan mağduriyet bile kasmak istendi.
Sırayla açıklamalar yapıldı en yetkili ağızlardan. “Sonu nereye varırsa varsın üzerine gidilecek” dendi. Sanırsınız kar dağından kar bağışlıyorlar. Ne demek sonu nereye giderse gitsin? Başı belli. Merkezi ve çevresi AKP olan bir dolandırıcılık vakası. Öyle böyle değil. Yüzyılın vesaire de değil. Osmanlı tarihinde bile yok eşi benzeri. Bir tek Endonezya’da o da eski diktatör Suharto’nun çocuklarının da ortağı olduğu bir başka fon ve borsa manüpilatörü var. Çok konuşulan Bernie Madoff’un dolandırıcılığı bile ekonomik ölçek olarak bizimkinin yanında rahmana kavuşur. Herif bir de ceza aldı. Bizimkiler serbest. Serbest olmaları bir yana iş siyasetçilerin elinde “hırsız kutsama ayinine” dönüşecek neredeyse.
Herkes kendi hırsızını kutlamasa bile diğerinin hırsızına laf sokuştururken hem kutsuyor hem de kolluyorlar. Bunu yaparken de utanmıyorlar. Konuştuğumuz daha çok fon ve borsa dolandırıcılığı. Yolsuzluklar ve diğer hırsızlıkların boyutlarını öğrenmek içinse bir gün mutlaka gelecek olan müstakbel yılları bekleyeceğiz. Geldiğinde göreceksiniz ne kadar sefil olduklarını. Çaldıklarının onlarla yürümediğini. Onları abat etmediğini. Allah’ın laneti onları bulacak. İnşallah onlarla aynı havayı soluduğu için de milleti de helak etmez. Amin…
