Her anne - baba çocuğunu iyi bir şekilde yetiştirebilmek ve güzel özellikler kazandırabilmek için gayret eder. Çevresindeki insanlara karşı gösterdiği davranışlarda, giyim kuşamında, yürümesinde, konuşmasında kısacası her alanda çocuklarının kendi bekledikleri ve hayal ettikleri gibi olmasını ister.
Kıyaslama çocuk eğitiminde yapılan en sık hatalardan biridir. Anne- babalar çocuklarını zihinlerindeki çocuk kalıbına uygun başka çocuklarla kıyaslayarak belki de onları motive ettiklerini düşünerek faydalı olmaktan çok zarar vermektedirler. Çünkü gerek derslerdeki başarısı, gerekse diğer özellikleri başkalarıyla kıyaslanan çocuk mutsuz olacak ve çevresine karşı olumsuz tepkiler geliştirecektir. Bu durumdaki çocuklar kardeşini, arkadaşını kıskanabilir; ayrıca bu çocukların ailesi, öğretmenleri ve çevresiyle ilişkisi bozulabilir. Kıyaslama hem anne- babayı hem çocuğu olumsuz etkileyen bir durumdur. Aile çocuğunun yetersiz olduğu düşüncesine kapıldığı için onu kıyaslarken; çocuk ise sevilmediği, değerli olmadığı fikrine kapılacaktır.
O sizin çocuğunuz…
Çocuğun yetişmesinde, davranışlarının gelişmesinde en büyük etken anne - babadır. Çocuğu anne - baba şekillendirir. Çocuklar gerek kalıtım yoluyla gerekse doğum sonrası taklit ve gözlem yoluyla birçok özelliklerini anne - babadan almaktadır. Eğer çocuk istenilenin dışında davranışlar sergiliyorsa ona sürekli başkalarını örnek göstermek yerine, en başta anne - baba çocuğa doğru model olmalı ve örnek davranışlar sergilemelidir.
Öte yandan sürekli kıyaslanan çocuk bir müddet sonra kendisi de kıyaslama yapmayı öğrenecektir. Nasıl anne - baba çocuğu zihinlerinde oluşturdukları kalıplara sokmaya çalışıyorsa, çocukta anne - babasını kendi zihninde oluşturduğu kalıplara göre değerlendirmeye başlayacaktır. Böyle bir durum da aile içi çatışmaları arttıracaktır.
Ben senin yaşındayken…
“Senin sahip olduğun imkanların yarısına sahip olsaydım şimdiye kadar profesör olmuştum”, “Biz, defteri kalemi zor buluyorduk, sana bilgisayar aldık, dershaneye gönderiyoruz hala başarılı değilsin” tarzı cümleler anne - babalar tarafından çok kullanılmaktadır. Ancak bu tarz konuşmalar çocuğun kendisini yetersiz görmesine ya da daha fazla sınav kaygısı yaşamasına neden olacaktır. Her dönem kendi şartlarında, her birey kendi gelişimi içerisinde değerlendirilmeli, beklentiler ona göre şekillendirilmelidir.
Her birey özeldir ve değerlidir…
Herkes bu dünyaya çok farklı yeteneklerle donatılarak gelmiştir. Anne - babanın çocuklarının başkaları gibi olmasını istemek yerine; onun sahip olduğu yetenekleri fark edip, ortaya çıkarmaya çalışmaları çok daha faydalı olacaktır. Her çocuk olduğu gibi değerlendirilmeli ve kendi sahip olduğu yeteneklere göre beklentiye girilmelidir. Çocuğunuzu “o” olduğu için sevin ve ona gercekten “o” olduğu için değer verin.
Kıyaslama çocuk eğitiminde yapılan en sık hatalardan biridir. Anne- babalar çocuklarını zihinlerindeki çocuk kalıbına uygun başka çocuklarla kıyaslayarak belki de onları motive ettiklerini düşünerek faydalı olmaktan çok zarar vermektedirler. Çünkü gerek derslerdeki başarısı, gerekse diğer özellikleri başkalarıyla kıyaslanan çocuk mutsuz olacak ve çevresine karşı olumsuz tepkiler geliştirecektir. Bu durumdaki çocuklar kardeşini, arkadaşını kıskanabilir; ayrıca bu çocukların ailesi, öğretmenleri ve çevresiyle ilişkisi bozulabilir. Kıyaslama hem anne- babayı hem çocuğu olumsuz etkileyen bir durumdur. Aile çocuğunun yetersiz olduğu düşüncesine kapıldığı için onu kıyaslarken; çocuk ise sevilmediği, değerli olmadığı fikrine kapılacaktır.
O sizin çocuğunuz…
Çocuğun yetişmesinde, davranışlarının gelişmesinde en büyük etken anne - babadır. Çocuğu anne - baba şekillendirir. Çocuklar gerek kalıtım yoluyla gerekse doğum sonrası taklit ve gözlem yoluyla birçok özelliklerini anne - babadan almaktadır. Eğer çocuk istenilenin dışında davranışlar sergiliyorsa ona sürekli başkalarını örnek göstermek yerine, en başta anne - baba çocuğa doğru model olmalı ve örnek davranışlar sergilemelidir.
Öte yandan sürekli kıyaslanan çocuk bir müddet sonra kendisi de kıyaslama yapmayı öğrenecektir. Nasıl anne - baba çocuğu zihinlerinde oluşturdukları kalıplara sokmaya çalışıyorsa, çocukta anne - babasını kendi zihninde oluşturduğu kalıplara göre değerlendirmeye başlayacaktır. Böyle bir durum da aile içi çatışmaları arttıracaktır.
Ben senin yaşındayken…
“Senin sahip olduğun imkanların yarısına sahip olsaydım şimdiye kadar profesör olmuştum”, “Biz, defteri kalemi zor buluyorduk, sana bilgisayar aldık, dershaneye gönderiyoruz hala başarılı değilsin” tarzı cümleler anne - babalar tarafından çok kullanılmaktadır. Ancak bu tarz konuşmalar çocuğun kendisini yetersiz görmesine ya da daha fazla sınav kaygısı yaşamasına neden olacaktır. Her dönem kendi şartlarında, her birey kendi gelişimi içerisinde değerlendirilmeli, beklentiler ona göre şekillendirilmelidir.
Her birey özeldir ve değerlidir…
Herkes bu dünyaya çok farklı yeteneklerle donatılarak gelmiştir. Anne - babanın çocuklarının başkaları gibi olmasını istemek yerine; onun sahip olduğu yetenekleri fark edip, ortaya çıkarmaya çalışmaları çok daha faydalı olacaktır. Her çocuk olduğu gibi değerlendirilmeli ve kendi sahip olduğu yeteneklere göre beklentiye girilmelidir. Çocuğunuzu “o” olduğu için sevin ve ona gercekten “o” olduğu için değer verin.
Etiketler:
